Er wordt verteld dat diep in de stoffige kasten van onze poly, achter vergeten handdoeken, lege chocomelkbrikken en een sjaal waarvan niemand meer weet van wie die is, een oud boek ligt. Een boek met ezelsoren, moddervlekken en een kaft die naar kampvuur ruikt: De Kronieken van de Givertak. In deze kronieken worden de rituelen en heldendaden van generatie op generatie doorgegeven. En ook dit jaar schrijven jullie verder aan dat verhaal. Dus trek je das recht en stap het avontuur in.
Zaterdag 20 december
Winterbar
De koudste dagen van het jaar? Dan maken wij het extra warm! Kom zaterdagavond naar onze winterbar voor gezelligheid, lichtjes, lekkere drankjes en misschien zelfs wat dansjes. Zondag geen vergadering, dus je hebt geen enkel excuus om niet langs te komen. Neem je ouders, vrienden, grootouders en buren mee, iedereen welkom om op te warmen.
Zondag 27 december
Geen vergadering
Geniet van de feestdagen en jullie welverdiende vakantie! Tot volgend jaar!
Vrijdag 2 januari (20:00 – 22:00)
Gezelschapspelletjes
In de oudste houten hutten verzamelden scouts rond dozen vol mystieke voorwerpen: dobbelstenen die het lot bepaalden, kaarten die de waarheid verborgen, en pionnen die henzelf voorstelden. Elke speler koos zijn wapen: strategie, bedrog, geluk of pure chaos. Sommigen beweren dat men in die tijd zelfs spelregels las, al wordt dat door historici sterk betwijfeld.
Sommigen zullen winnen. De meesten zullen verliezen. Maar dat is de weg van het Gezelschapsspel.
Breng jouw relieken (gezelschapspellen) mee en treed toe tot het Conclaaf.
Vrijdag 9 januari (20:00 – 22:00)
Nachtspelletjes
Volgens oude getuigenissen trokken de vroegste scouts bij maanlicht door het Valaarpark, gewapend met primitieve lichtbronnen die “zaklampen” heetten. Ze beweerden dat de bomen daar fluisterden en dat elke schaduw een test was van moed. Sommige kronieken vertellen zelfs dat men destijds dacht dat een krakend takje een teken was van de goden. Anderen vermoedden gewoon een egel. De Nachtproeven waren een rite die bewees wie moedig bleef. Tot op vandaag blijft dit ritueel bestaan, in bijna ongewijzigde vorm. Neem een zaklamp mee.
Vrijdag 16 januari (20:00 – 22:00)
Filmvergadering
Lang geleden kwamen de Scouts der Lage Landen bijeen rond wat zij “Het Magische Venster” noemden. Een flikkerend rechthoekig artefact waarop verhalen tot leven kwamen. De Oergivers geloofden dat wie onder een warm dekentje zat terwijl de beelden zich ontvouwden, beschermd was tegen de grillen van de wereld buiten. Men bracht hemelse offers in de vorm van chips, koeken en drankjes, want het scherm eiste voeding. Zo werd dit ritueel van rust, kijken en knabbelen doorgegeven, als één van de zeldzame momenten waarop niemand hoefde te lopen.
Vrijdag 23 januari (20:00 – 22:00)
Bejaardenavond
Wanneer jullie zijn bekomen van jullie namiddagdutje, nodigen we jullie graag uit voor onze bejaardenavond. We spelen petanque alsof we al jaren in Zuid-Frankrijk op pensioen zijn, en bingo alsof onze maandelijkse pensioenbonus ervan afhangt. Geen jonkies die de boel op stelten zetten, want de jeugd van tegenwoordig... Een avond vol rustig, degelijk vermaak waar iedere respectabele bejaarde recht op heeft. Wie wil, mag zachtjes mopperen over rugpijn. En mocht iemand onderweg moeten pauzeren omdat “de heup het even niet meer doet”, dan is dat volkomen normaal. Trek je broek op tot onder je oksels, neem een handtas vol zakdoeken mee en kom extra vroeg om de beste stoel te bemachtigen (met rugleuning natuurlijk). Het rusthuis opent om 20u de deuren!
Zondag 1 februari (9:30 – 12:30)
De Mol
Zoals de Oude Kronieken het beschrijven: “In elke groep schuilt een schaduw.”
Tijdens deze vergadering wordt die schaduw een spel. De Mol dwaalt tussen jullie, saboteur van kleine opdrachten, meester van geruisloze chaos. Oplettendheid is jullie kracht, vertrouwen jullie valkuil.
Wie liegt? Wie lacht te veel? Wie lacht te weinig? Wie verdwijnt altijd net op het verkeerde moment?
Alleen de scherpste geesten zullen de waarheid zien of toch denken dat ze die zien.
Zondag 8 februari (9:30 – 12:30)
Koken
Er was eens een kleine, rommelige scoutskeuken waar niemand ooit verwachtte dat iets indrukwekkends kon ontstaan. De pannen waren een beetje gedeukt, de spatels hadden betere tijden gekend, en de oven maakten meer lawaai dan de gitaar van Alexander (mopjeee <3). Maar toch… hing er elke zondag een soort magie in de lucht.
Men zegt dat ergens tussen de kruidenpotjes een onzichtbare chef rondwaart, iemand die gelooft dat iedereen kan koken, zelfs als je normaal nog niet eens een ei kan bakken zonder paniek. En deze zondag fluistert die chef ons toe dat het tijd is om ons innerlijke keukenwonder te ontdekken.
Zondag 15 februari (9:30 – 12:30)
Valentijn
Men vindt in oude scoutsdagboeken vaag omcirkelde hartjes, mysterieuze initialen en teksten die men als “romantiek” zou kunnen interpreteren. De Oergivers hielden één keer per jaar een ritueel gewijd aan liefde, vriendschap en alles daartussen. Niet om koppels te vormen, maar om de banden tussen alle aanwezigen te eren. Niet door grootse gebaren, maar door kleine daden: een compliment, een glimlach, een onverwachte samenwerking. Men vertelde dat ergens tussen hen een hart rondzwierf: onzichtbaar, maar voelbaar. Niemand wist precies wat dat inhield, maar de verhalen spreken over “vonken” en vriendschap die groeide.
Zondag 22 februari (9:30 – 12:30)
Klopjacht
In het oude boek, waarvan de kaft bijna vergaan is, staat een passage die men De Jacht der Verdwenen Verkenners noemt. Volgens de verhalen verdwenen enkele rebelse Oergivers ooit in de velden, tussen paden en struiken, alsof ze oplosten in de lucht. Hun achterblijvende givervrienden noemden hen “de Schimmen”, omdat niemand wist waar ze naartoe trokken of wie hen zou terugzien. Ze waren vastbesloten hen terug te vinden. Legendeschrijvers beweren dat zij op hun metalen rijdieren vertrokken met de ernst van een jacht. Wat volgt in de kronieken is slechts fragmentarisch: een notitie over een onverwachte ontmoeting, een schets van een fietser die beweert een bekende stem te hebben gehoord… Niemand schreef hoe het afliep. Misschien omdat ze uit zichzelf terugkeerden. Misschien omdat ze te gemakkelijk werden gevonden.
En zo eindigt dit hoofdstuk van onze givertak, tot de volgende pagina’s vol heldendaden weer worden geschreven.
Stevige linker
jullie legendarische giverleiding
Jullie giverleiding

Pepijn
Mandrilbruine gepassioneerde labrador

Kobe
Varengroene graaggeziene spitsvogel
Sara
Enceladusrode pientere serval

Ilian
Mosterdbladgroene onvermoeibare beermarter